Sukcesja
ekologiczna,
a co to takiego?
Zgodnie z definicją to uporządkowane w
czasie i
przestrzeni zmiany zachodzące w biocenozie na danym terenie
(m.in. zmiany składu gatunkowego i liczebności), zaczynające się od kolonizacji siedliska (stadium
pionierskie) i prowadzące przez stadia pośrednie do stadium końcowego (tzw. klimaksu).
Przyroda nie lubi próżni i bezruchu. Jeśli zostawimy otwarty teren samemu sobie, uruchamia
się „sztafeta” gatunków.
Sukcesja ekologiczna to po prostu proces, w którym z biegiem lat zmienia się „obsada
roślin” w jednym miejscu. Jedne gatunki pojawiają się pierwsze, potem przybywają kolejne, a
część tych, które były wcześniej stopniowo ustępuje. Dzieje się tak, bo zmieniają się warunki: ilość
światła, wilgotność, temperatura przy gruncie, a nawet to, jaka gleba tworzy się z nagromadzonej
materii organicznej. Najpierw dochodzi do wzrostu ekspansywnych traw i turzyc (robi się gęściej,
wyżej, bardziej „jednolicie”), potem pojawiają się krzewy zaliczane do „klasyków zarastania” -
głogi, tarnina
oraz młode drzewa (naloty), a z czasem tworzą się z tego zarośla. Co najważniejsze, to naturalny
proces. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy chcemy zachować cenne siedliska otwarte (łąki,
polany, murawy). Przez długi czas w wielu miejscach „robotę” utrzymania otwartych terenów
wykonywały zwierzęta gospodarskie: krowy, owce, kozy – po prostu zjadając i przygryzając
roślinność. W efekcie łąki, polany i suche siedliska (np. murawy kserotermiczne) pozostawały
niskie i otwarte. Gdy tradycyjne użytkowanie (wypas/koszenie) zanika, jako jedno z głównych
zagrożeń wskazuje się właśnie postęp sukcesji wtórnej i pojawianie się krzewów oraz gatunków
inwazyjnych.
Skutecznym sposobem ograniczania sukcesji w siedliskach otwartych jest ochrona czynna, czyli
regularne działania, które utrzymują teren w „otwartej” formie – przede wszystkim wykaszanie.
Ochrona czynna. Dlaczego to działa?
Koszenie hamuje rozrost wysokich
traw i ogranicza zacienienie przy ziemi
utrudnia „rozkręcanie się” krzewom
(młode pędy są regularnie usuwane)
przy dobrze prowadzonym koszeniu i
wynoszeniu biomasy nie dochodzi tak łatwo do „użyźniania” runi
Jeśli czytając to, zastanawiasz się, co to są murawy, oraz jakie potrafią być typy muraw, to poniżej
znajdziesz kilka przykładów z wyjaśnieniem
Murawy
kserotermiczne 6210
Zgodnie z definicją to ciepłolubne zbiorowiska trawiaste o charakterze
stepowym, których występowanie zależy od warunków klimatycznych,
glebowych i ukształtowania terenu.
Murawy kserotermiczne powstawały często wskutek tradycyjnego wypasu.
Ujmując to w uproszczeniu, to te miejsca, gdzie jest dużo słońca, sucho
i ciepło, często na stokach,
wychodniach wapieni, lessach czy rędzinach. Są zwykle bardzo bogate
gatunkowo, a latem potrafią wyglądać jak przyrodniczy fajerwerk.
Ciepolubne
śródlądowe murawy napiaskowe 6120
Zgodnie z definicją to ciepłolubne zbiorowiska trawiaste, których
występowanie jest uwarunkowane czynnikami klimatycznymi, glebowymi
(piaski) i często także antropogeniczną
historią użytkowania. Zbliżone charakterem do muraw kserotermicznych,
ale rozwijające się na suchych glebach piaszczystych. Ujmując to w
uproszczeniu, to łąka na piasku – pełna traw i roślin, które
przystosowane są do suszy i nagrzewającego się podłoża(odporność na
przesychanie). Charakteryzuje się luźną, kępiastą
darnią i bogatą florą.
Ich występowanie jest uwarunkowane od warunków klimatycznych oraz
działalności człowieka.
Bogate florystycznie
górskie i niżowe murawy bliźniczkowe 6230 - psiary
Zgodnie z definicją to siedlisko muraw bliźniczkowych obejmuje
acidofilne (kwaśnolubne) murawy z dominacją bliźniczki psiej trawki
(Nardus stricta),
często o wtórnym pochodzeniu i związane z dawnym wypasem. Ujmując to w
uproszczeniu, to murawy o niskiej, zwartej runi, zwykle na ubogich,
kwaśnych glebach.
Mogą występować od nizin po góry. Gdy zanika użytkowanie, są podatne na
zarastanie krzewami i ekspansję silnych
roślin zielnych.
Podobno apetyt rośnie w miarę jedzenia, jeśli
odczuwasz głów wiedzy, chcesz poczytać więcej na temat muraw, to poniżej znajdziesz
odnośniki, do przewodników metodycznych, dostępnych na stronie Głównego Inspektoratu
Ochrony Środowiska — Projekt Monitoring gatunków i siedlisk przyrodniczych
Wydmy śródlądowe z murawami
napiaskowymi — kod siedliskowy Natura 2000: 2330
Pobierz plik
.pdf
Zarośla jałowca pospolitego w
murawach nawapiennych lub na wrzosowiskach — kod siedliskowy Natura 2000: 5130
Pobierz plik
.pdf
Ciepłolubne, śródlądowe murawy
napiaskowe (Koelerion glaucae) — kod siedliskowy Natura 2000: 6120
Pobierz plik
.pdf
Murawy galmanowe (Violetalia
calaminariae) — kod siedliskowy Natura 2000: 6130
Pobierz plik
.pdf
Wysokogórskie murawy acydofilne
i bezwapienne wyleżyska śnieżne (Juncion trifidi i Salicion herbaceae) — kod siedliskowy Natura
2000: 6150
Pobierz plik
.pdf
Nawapienne murawy wysokogórskie
i wyleżyska śnieżne
(Seslerion tatrae i Arabidion coeruleae) — kod siedliskowy Natura 2000: 6170
Pobierz plik
.pdf
Murawy kserotermiczne
(Festuco-Brometea) — kod siedliskowy Natura 2000: 6210
Pobierz plik
.pdf
Bogate florystycznie górskie i
niżowe murawy bliźniczkowe
(Nardetalia – płaty bogate florystycznie) — kod siedliskowy Natura 2000: 6230
Pobierz plik
.pdf
Pionierskie murawy na skałach
krzemianowych
(Arabidopsion thalianae) — kod siedliskowy Natura 2000: 8230
Pobierz plik
.pdf
Wydmy śródlądowe z murawami
napiaskowymi — kod siedliskowy Natura 2000: 2330
Pobierz plik
.pdf